เข้าเรื่อง!

หลายครั้งเวลาที่คุยกันเรื่องความไม่พอใจสังคมในเรื่องต่างๆ ผมพบว่าทางแก้ปัญหาเหล่านั้นมันไม่ได้ยาก สองสามคนก็คิดได้ … แน่นอน ผมก็นึกว่าตัวเองคิดได้! แล้ว… ในเมื่อมันควรจะง่ายขนาดนั้น แต่ทำไมกว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงแต่ละครั้ง มันช่างลำบาก และต้องทำเรื่องให้ยิ่งใหญ่เสียทุกทีไป

วันนี้ผมคิดว่าเริ่มเข้าใจเรื่องนี้แล้วครับ

ระหว่างการคุยกันใน(งานด้านบน) ผมเริ่มเอะใจว่าการเปลี่ยนแปลงมันน่าจะมีรูปร่างเป็นก้อนขนาดใหญ่ ที่ด้านในประกอบไปด้วยเรื่องง่ายๆ (ที่เราเข้าใจ และแก้ไขได้) จำนวนมาก มาก มาก มหาศาล และทุกเรื่องเกี่ยวพันกัน การเปลี่ยนเรื่องง่ายๆ (ที่เราแก้ไขได้!) จะมีผลกระทบลูกโซ่กับเรื่องง่ายๆ เรื่องอื่นต่อเนื่องกันไป

แน่นอนว่าผลกระทบเหล่านั้นส่วนมากเราสามารถคาดเดา และควบคุมมันได้ แต่พอควบคุมส่วนหนึ่ง อีกส่วนก็จะมีการเปลี่ยนแปลง การเปลี่ยนแปลงอีกส่วน เพื่อควบคุมอีกส่วน ก็มีผลต่อเรื่องง่ายๆ ที่เหลือ … ฟังดูแล้วเริ่มงงไหม ? ใช่แล้วครับ มันเริ่มยากแล้วครับ…

ในขณะที่เรามีมุมมองแบบเฉพาะทางมากขึ้นทุกวัน ยิ่งทำให้เรามองเฉพาะด้านที่เราสนใจ และเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เราคิดว่าการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเป็นสิ่งที่ง่ายมากๆ ยกตัวอย่าง เราทำงานหนักขึ้น เพื่อผลตอบแทนที่มากขึ้น แลกกับเวลาส่วนตัว และปฏิสัมพันธ์กับรอบข้างที่น้อยลง ซึ่งเราควบคุมได้ แต่ก็มี trade-off ของกันและกัน 

ทีนี้เวลาที่เราไปพูดคุยกันเพื่อหวังจะเปลี่ยนแปลงสังคม จะพบกับคนที่มีความคิดสุดโต่งคนละมุมกับเรา ผู้ที่มีเรื่องง่ายๆ คนละแบบกับเรา และรับผลกระทบลูกโซ่คนละชุดกับเรา … แน่นอนว่าการพูดคุยจะกินเวลานาน และซับซ้อน เต็มไปด้วยวาทกรรมทางภาษาที่เป็นกำแพงไม่ให้คนทั่วไปเข้าใจได้โดยง่าย

แล้วเราจะเปลี่ยนแปลงสังคมได้อย่างไร

อย่างที่ว่าไปคือพวกเราโดยมากมุ่งพัฒนาความเข้าใจเชิงเฉพาะ ซึ่งเป็นอุปสรรค์ต่อการเปลี่ยนแปลงในองค์รวม … ดังนั้นสิ่งที่เราต้องการคือคนที่เข้าใจศาสตร์หลายแขนงอย่างชัดแจ้ง และรู้ข้อเด่นข้อด้อยของแต่ละด้าน เพื่อเลือกแนวทางที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการเปลี่ยนแปลง

… คนที่เข้าใจศาสตร์หลายแขนงอย่างรู้จริง ไม่ง่ายเลยใช่ไหม

ช่วงนี้พวก(อยากเป็น)สาวก และคนที่รอสมาร์ทโฟนตัวท็อปจากค่าย Sony Ericsson เลยให้ความสนใจกับเจ้าตัวนี้เป็นพิเศษ … และแน่นอนว่ามันยังไม่ขาย ประเทศไทยเองก็ไม่ได้มีอภิสิทธิ์อะไรมากมาย เลยไม่มีเครื่องเทสมาให้ใช้กันก่อนเปิดตัว

ด้วยความปรารถนาส่วนตัว ก็เลยไปรวบรวมจากที่ที่เขาได้เครื่องไปลองกันมาแล้ว ไปตามมาหามาจนคิดว่าครบแล้วนะ มีตั้งแต่โซนเอเชียบ้านเราอย่างฮ่องกง และจีน ….. รวมถึงไกลไปอีกนิดอย่างรัสเซียด้วย ว่าแล้วก็เข้าเรื่องกันเลยดีกว่า

**หมายเหตุ: กรุณาใช้วิจารณญาณในการรับชม เจ้าของบล็อกขอสารภาพล่วงหน้าว่าจะแต่งสีเติมไข่ และเข้าข้างอย่างเลี่ยงไม่ได้**

Hardware (จะพูดถึงแต่สีขาวนะ เพราะว่าสวยกว่า )

รูปลักษณ์ภายนอกต้องบอกว่าต่างกับไลน์อัพของปี 2010 อย่างสิ้นเชิง รวมถึงชื่อซีรีส์การดีไซน์ที่เปลี่ยนไปใช้รหัสว่า NXT โดยด้านหน้าของเครื่องแตกต่างกับรุ่นก่อนหน้าพอสมควรตรงที่ปุ่มเมนูแบบ physical นั้นไม่มีอีกต่อไปแล้ว กลายเป็นแผงเมนูแบบสัมผัสแทน ซึ่งสัมผัสได้จากแสงไฟที่อยู่เหนือเครื่องหมาย back, home และ menu ตามลำดับ

ตรงจุดที่เครื่องหมายอยู่นั้นเป็นพื้นที่โปร่งแสงตัดระหว่างจอ กับส่วนก้นของเครื่องออกจากกัน ซึ่ง Sony เรียกการออกแบบนี้ว่า Transparent Antenna นั่นหมายความว่านอกจากจะเป็นแถบใสเก๋ๆ มีไฟวิ่งแทน notification LED แล้ว ยังเป็นจุดรับสัญญาณของเครื่องอีกด้วย และมันเป็นพลาสติก ดังนั้นไม่เกิดปัญหา Death Grip เหมือนกับเจ้านั้นแน่ๆ

ด้านหลังของตัวเครื่องเป็นพลาสติกแบบด้านเหมือนกับส่วนท้ายของด้านหน้า ซึ่งมาพร้อมกับความสามารถในการกันเปื้อนได้ เช็ดหมึกปากกาลูกลื่นออกจากฝาหลังได้ด้วย!

เห็นหน้าตาเหมือนจะถอดไม่ได้ แต่จริงๆ ฝาหลังเขาถอดได้นะเอ้อ … เอาไว้ใส่ซิมเท่านั้นเอง จะถอดแบตฯ ใส่เมมฯ เพิ่มไม่ได้แหละ

ที่ลืมไม่ได้เลยก็คือเจ้าเม็ดเขียว Liquid Identity คู่ขวัญของ Sony Ericsson มาอย่างยาวนาน แม้จะเปลี่ยนเป็นแบรนด์ Sony แล้วก็ยังคงกระพัน (ส่วนกล้องไว้พูดถึงทีหลังเนอะ แค่ 12 ล้านเอง) (ลำโพง กับไมค์ตัดเสียงด้วย ไปอยู่อะไรซะใกล้กล้องเชียว) จากภาพนี้จะเห็นว่าแถบ Transparent Antenna มันใสมาถึงข้างหลังเลยนะนาย

ว่าแล้วอิตาเว็บมือบอนที่มาจากรัสเซียอย่าง mobile-review ก็เอาปากกาลูกลื่นไปลองไถดูกับฝาหลังสีขาว ผลก็ออกมาดังนี้ …

ถ้าเป็นเครื่องอื่นคงร้องไปแล้ว แต่เพราะเครื่องนี้มากับพื้นผิวที่ป้องกันการแปดเปื้อน เช็ดออกได้นิ้งๆ แบบนี้เลย >__<) (คงไม่มีใครมาเกรียนถามว่าถ่ายภาพนี้ก่อนรึเปล่าหรอกนะ…)

ย้อนกลับมาดูมุมล่างของตัวเครื่องกัน ที่เห็นสองช่องนั้นคือที่สอดสายห้อยโทรศัพท์ … สิ่งที่มือถือสายพันธ์ญี่ปุ่นต้องมี แน่นอนว่าตอนนี้คงเห็นกันแล้วว่าตัวเครื่องมันหนากว่ารุ่นเก่า … ใช่แล้วครับ เครื่องนี้ตามสเปคแล้วหนา 10.6 มม. หนากว่ารุ่นที่ออกไปตั้งแต่ปีก่อนอย่าง SE Xperia arc ถึงสองมิลด้วยกัน (แต่ผมไม่สนใจหรอกฮะ ตัวเครื่องมันยังบางอยู่ดี)

หมุนไปด้านหลังจะพบว่าการออกแบบของรุ่นนี้มันตรงข้ามกับ Xperia arc ที่ทำตัวเครื่องด้านหลังให้เว้าเข้า … รุ่นนี้กลับนูนออกซะงั้น แต่ก็ช่วยเรื่องการจับถนัดมือมากขึ้น บวกกับฝาหลังที่เป็นวัสดุแบบด้านด้วยแล้ว ยิ่งไม่ต้องกลัวหลุดมือเลยนะ

ย้อนขึ้นไปด้านบนของด้านหน้า จะเห็นโลโก้ Sony ชัดตะหง่าน ซึ่งในความเห็นผมอยากจะบอกกับ Sony ว่าโลโก้นี้มันเอาท์ไปแล้วนะ เปลี่ยนการจัดการบริษัทแล้ว ก็รบกวนเปลี่ยนโลโก้ด้วยที

ข้างๆ โลโก้มีกล้องหน้า 1.3 ล้าน ส่วนอีกฝั่งมีเซนเซอร์สองชนิดอยู่ใกล้ๆ กัน … จุดนี้ถ้ามองด้วยตาไม่เห็น โปรดใช้ใจมอง

วนลงมาด้านล่างอีกรอบ (วนกี่รอบแล้ววะ) ไปพบปะกับแผง Transparent Antenna อีกครั้ง จุดสามจุดที่เห็นใต้จอคือส่วนไว้รับการสัมผัส ซึ่งทั้งสามจุดนี้ไฟจะคงอยู่ตลอดกาล .. หรือจนกว่าแบตจะหมด

ถ้าเปิดหน้าจอแล้วพวกเครื่องหมายตรงแถบใสจะมีแสงออกมาด้วย แย่งซีนกับจุดขาวนั่นเอง (สาวจีนเขาว่าขาวเนียน – นี่ก็แย่งซีน)

แน่นอนว่าในที่มืดมันจะเด่นมาก! แอบคุยกับกิ๊กระหว่างแฟนหลับอาจจะไปแยงตาคุณเธอจนตื่นได้ … ทั้งนี้ใครที่อยากปิดอาจต้องรอให้นักพัฒนาบ้านแตก แล้วมา mod เครื่องนี้ก่อนนะ

ด้านซ้ายของเครื่องมีช่องเสียบ micro USB อยู่ ซึ่งใช้สลักปิด น่าสงสัยว่าใช้งานไปนานๆ แล้วจะปิดสนิทเหมือนใหม่ไหม

ด้านขวาของเครื่องมีพอร์ต micro HDMI รองลงมาเป็นปุ่มเพิ่มลดเสียง ปิดท้ายด้วยปุ่มชัตเตอร์ที่ยาว และกว้างกว่าที่โดนบ่นกันเยอะใน Xperia arc ซึ่งในรีวิวบอกว่าใช้งานได้ดี (แต่ดันไม่บอกว่าเป็นปุ่มชัตเตอร์สองจังหวะรึเปล่านี่สิ)

วกมาด้านบนของเครื่องมีช่องเสียบหูฟัง และปุ่มเปิด/ปิดเครื่องอยู่ข้างๆ กัน  สังเกตุดีๆ จะเห็นว่าทุกช่องวงกลมจะมีอลูมิเนียมครอบอยู่อีกชั้นเพื่อความแข็งแรง

ส่วนใต้เครื่องมีช่องร้อยสายคล้องมือถือ ข้างๆ กันเป็นไมโครโฟนสนทนานั่นเอง

เปิดฝาหลังดูจะเห็นว่ามีถาดใส่ซิมอยู่มุมซ้ายบน และก็จบแค่นั้น – -“ ไม่รู้จะให้เปิดฝาหลังได้ทำไมกัน ลืมบอกไปว่ารุ่นนี้ความจุแบตเตอรี่ 1,750 mAh ซึ่งอยู่ในระดับกลางๆ (RAZR MAXX ได้ตั้ง 3,300 แต่บางกว่านี้อีกนิดนึง)

พูดถึงฮาร์ดแวร์โดยรวมไปพอสมควรแล้ว ต่อไปก็ลองไปเจาะส่วนเด่นๆ ของเครื่องนี้กันดูบ้าง เริ่มต้นด้วยนี่เลย

จอ Reality Display w/ Mobile BRAVIA Engine ความละเอียด 1,280 x 800 พิกเซล บนหน้าจอขนาด 4.3 นิ้ว

ในเว็บ ePrice ได้ทดลองเอา Xperia S ไปเทียบกับสองสมาร์ทโฟนที่ใช้จอแบบ AMOLED อย่าง Galaxy Note และ Galaxy Nexus ผลคือจอภาพของ Xperia S ที่ยังถือว่าเป็นจอแบบ TFT อยู่ ได้เปรียบในเรื่องของความคมชัด และรายละเอียดของภาพ แต่ก็แพ้ย่อยยับในส่วนของคอนทราสต์ และมุมในการมองเช่นกัน ลองไปดูภาพตัวอย่างเลยครับ

แพ้กันที่ชนิดของจอภาพแบบนี้ Mobile BRAVIA Engine ก็ช่วยไม่ได้นะนายจ๋า (แต่สำหรับบางคนอาจจะชอบนะ)

แยกหน้าให้อ่านกันง่ายๆ หน้าต่อไปเป็นส่วนของ Software นะจ๊ะ มาดูกันว่านอกจากตัวเครื่องจะเปลี่ยนแนวออกแบบแล้ว ข้างในจะมีการเปลี่ยนอะไรกันบ้างไหม (จากคนที่เคยจับ Xperia arc มาแค่หลักนาทีนะจ๊ะ นะจ๊ะ – คงจะบอกความแตกต่างได้แหละนะ – -“)

]]> http://www.kittinan.net/matter/434/sony-xperia-s-review/feed/ 9 http://www.kittinan.net/matter/361/how-to-repeat-video-on-youtube/ http://www.kittinan.net/matter/361/how-to-repeat-video-on-youtube/#comments Mon, 16 Jan 2012 03:10:44 +0000 Blltz http://www.kittinan.net/?p=361 continue reading »]]> เชื่อว่าเวลาทำงานเบื่อๆ เนี่ย หลายคนคงหาเพลงฟังกันใช่ไหมครับ … ใช่เลย ผมเป็นแบบนั้น (อ่าว ชงเองเล่นเอง) สมัยเมื่อปีสองปีก่อนก็ไปฟังจากเว็บของ smallroom ที่จะมีให้ฟังเพลงใหม่ๆ ของค่ายนี้นั่นแหละ เหตุผลไม่มีอะไรมาก เพราะว่ามันรีเพลย์ให้เองน่ะ

แต่อยู่ดีๆ เขาก็ปิดหน้าที่ว่าไปเฉยเลย หลังจากที่รีโนเวตเว็บใหม่ ;____;

เคราะห์ซัดต้องมาหาที่ฟังเพลงใหม่ จนสุดท้ายก็มาตายรังที่ YouTube … คือจริงๆ แล้ว YouTube นี่มันครบเครื่องมากเลยนะ มีเพลงที่อยากฟังอยู่ครบ ที่สำคัญฟรี! แต่ว่า… มันไม่ยอมรีเพลย์ให้ ต้องมาคอยกดให้มันเล่นใหม่เป็นระยะ เสียการเสียงานหมด

ยังไม่ยอมแพ้! หาวิธีการทำให้มันเล่นซ้ำจนได้ด้วยการสร้างเพลย์ลิสต์ขึ้นมา แล้วมันจะเล่นเพลงสุดท้ายซ้ำๆ ไป แต่เหมือน YouTube แม่งจับไต๋ได้ วันดีคืนดีมันก็จะหยุดไปเฉยๆ

โง่มานาน สุดท้ายก็พบทางสว่างแล้วครับ ….

ทางสว่างที่ว่าก็คือนี่เลย

มันเป็นเว็บครับ! ชื่อ youtuberepeat.com เวลาที่อยากฟังเพลงไหนซ้ำๆ ก็เพิ่มคำว่า “repeat” ไปหลังคำว่า youtube เลย ทีนี้เพลงที่ถูกเลือกก็จะเล่นไปจนกาลจะอวสานเลยล่ะ

เว็บนี้เกิดขึ้นมาได้ก็เพราะว่า YouTube ไม่ยอมทำให้เพลงมันเล่นซ้ำได้เองเนี่ยแหละ (หัวอกเดียวกัน)

ความสงบก็เลยกลับมา ณ บัดนี้…

ปล. จริงๆ อยากได้แบบที่เล่นซ้ำทั้งเพลย์ลิสต์ด้วยน่ะ

ปล2. สำหรับคนที่อยากฟังเพลงฟรีแบบทำเพลย์ลิสต์ไว้แล้ว ลองกด Android Market แล้วค้นหาคำว่า “8tracks” ดูนะฮะ

งานนี้ไปกันหลายคนเลยสั่งแบบเป็นชุดสำหรับสองคนที่ราคา 499 บาท (หารครึ่งคนละสองร้อยกลางๆ) มีดีตรงที่ได้ของหวานด้วยอีก 5 อย่างด้วยกัน

พอสั่งเสร็จแล้วสิ่งแรกที่จะได้มาคือนี่เลย …

ก่อนอื่นก็โขลกเมล็ดงากันให้แหลกพอมีกลิ่นกันตามอัธยาศัย พอใจแล้วก็เอาน้ำจิ้มทงคัตซึราดไปจะได้หน้าตาดังนี้ (ภาพก่อนคนรวม)

ก่อนจานหลักอย่างหมูทอดจะมา จะมีการเสิร์ฟเครื่องเคียงก่อน ร้านนี้ใส่ถาดแก้วมาให้ มี 9 หลุม (แต่ใส่มา 5 หลุม) เครื่องเคียงน่าจะมีราวๆ 7-8 ชนิด เพราะเวลาขอเติมจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ

แน่นอนว่าต้องมีซุปมิโซะ รสชาติถือว่ามาตรฐาน ข้อดีคือเติมได้เรื่อยๆ

ข้าวสวยญี่ปุ่นก็สามารถเติมได้เรื่อยๆ เช่นกัน

มาถึงจานหลักกันแล้ว จานนี้เป็นสันนอก ทอดมาได้กรอบพอดี เนื้อนุ่มมากๆ แป้งมีแบบพอดีๆ ไม่เยอะเกินไป ที่สำคัญคือ ชิ้นใหญ่มากๆ (กินแทบไม่หมด) ที่มาด้วยกันคือกระหล่ำฝอย และเลม่อน

อีกจานของพี่ที่ไปด้วยกันคือสันใน มาแบบเป็นชิ้นกลมๆ สามชิ้น แลดูเล็กกว่าสันนอกพอตัวเลย อันนี้ไม่รู้รสชาติ! แบบว่าไม่ได้ชิม

พอกินกันจนเสร็จแล้วก็มีของหวานด้วยล่ะ แต่เผอิญลืมถ่ายรูปมา เลยไปยืมรูปมาจากที่นี่ เลยได้รู้ว่าเขาทำกันเองด้วยล่ะ

สำหรับใครที่จะมาเช็ควันและเวลาดีๆ ก่อนเพราะร้านเปิดช่วงเช้าเวลา 11:30 – 14:00 ช่วงเย็น 17:30 – 20:00 และหยุดวันพุธจ้า

งาน TEDxBKK เป็นการจัดที่ไม่เกี่ยวข้องกับ TED หลัก เพราะว่า TEDx คือการจัดงานอิสระแยกจาก TED แต่มีจุดประสงค์ที่จะช่วยจุดประกายความคิดขึ้นตามแต่พื้นที่ต่างๆ ที่อยู่ด้านหลัง TEDx นั่นเอง และแน่นอนว่างาน TEDxBKK นี้ก็จัดที่กรุงเทพมหานครฯ

นับเป็นครั้งแรกที่ไปงาน TEDxBKK เหมือนกัน (คราวที่แล้วพลาด) อย่างที่บอกไป งานครั้งนี้จัดที่ตึก Interchange ชั้น 34 ซึ่งต้องแลกบัตรก่อนเข้าไป พื้นที่จัดงานไม่ใหญ่มากนัก แต่ก็รองรับปริมาณคน 100 คนได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ

หน้าตาบัตร TEDxBKK ก็ดังนี้เอง ตัวบัตรบอกว่า x ย่อมาจากงานอิสระที่จัดแยกกับ TED นั่นเอง

สำหรับคนที่ถูกเชิญมาพูดมีทั้งหมด 12 ท่านส่วนจะเป็นใครบ้าง ดูรายละเอียดได้ที่เว็บหลักของ TEDxBKK ได้เลย http://www.tedxbkk.com/

การพูดในงานนี้แบ่งออกเป็นสี่ช่วง ช่วงละ 3 คน เช้า/บ่ายละ 2 ช่วง ก็จะครบ 12 คนพอดี ก็เลยเลือกเฉพาะอันที่น่าสนใจในงานมาเล่าน่าจะดีกว่า

คนที่สองของช่วงแรก Martin Venzky-Stalling ออกมาพูดถึงเศรษฐกิจสร้างสรรค์กับจังหวัดเชียงใหม่ ฟังคนนี้พูดแล้วแอบตกใจว่ามีบริษัทไอทีอยู่ในเชียงใหม่เยอะมาก แถมแกยังจะไปพูดต่อที่งาน TEDxThaPaeGate ด้วย

อันต่อมาคือคุณเก่งแห่ง Opendream มาเล่าความฝันที่อยากเป็นนักอวกาศในยามเด็ก และออกมาเป็นความอยากไปสำรวจอวกาศซักครั้ง วิธีที่ใช้คือการเอาบอลลูน พากล้องขึ้นไปในระดับของชั้นบรรยากาศ แล้วถ่ายรูปนั่นเอง ออกตัวก่อนว่าไม่คิดว่าจะมาไม้นี้ เรียกได้ว่าชอบที่สุดเลยทีเดียว

ที่เจ๋งของการพูดนี้คือคุณเก่งแกได้ไปถ่ายรูปในระดับความสูง 30.48 กิโลเมตร แล้วทำเป็นพารานอมาอีกด้วย เรียกเสียงฮือฮาในห้องได้ดีทีเดียว

เข้าสู่พักเบรก ของว่างมาจากแมคโดนัลด์ฮะ (พื้นที่โฆษณา)

ช่วงบ่ายที่น่าสนใจคือการพูดของ Dale VanDusen เจ้าของบริษัทผลิตจักรยานไม้ไผ่ที่ก่อนจะพูดถึงจักรยานไม้ไผ่ ได้วกกลับมาพูดเรื่องการปั่นจักรยานในกทม. ว่าเป็นอย่างไรบ้าง ทางจักรยานเป็นยังไง ส่วนเป็นยังไงก็ดูรูปเอาเลยดีกว่า

ช่างเป็นการจิกกัดที่เจ็บแสบดีนะฮะ งานนี้ถ่ายรูปมาได้ฮามาก (แต่คงเป็นตลกร้ายของนักปั่นจักรยานนะ)

ปิดท้ายด้วยจักรยานไม้ไผ่ที่น่าใช้มาก แต่ราคาก็สูงมากเช่นกัน

สำหรับคนพูดคนนี้หลายคนคงรู้จักดีกับ ม.ร.ว เฉลิมชาตรี ยุคล หรือคุณอดัมนั่นเอง เจ้าของ FukDuk ที่มาพูดเรื่องของการหยุดทำธุรกิจ

อีกคนนึงที่น่าสนใจคือ ดร.ถวิดา มณีวรรณ์ ที่มาพูดเรื่องหุ่นยนต์ โดยเอาหุ่นยนต์ตัวจริงมาโชว์ด้วย งานนี้คนถ่ายรูปเยอะมาก ไม่ได้ถ่ายมาเลยแฮะ (จริงๆ ถ่ายมาแต่เละ)

จบงานนี้แล้วสังเกตได้ว่าคนที่มาร่วมงานส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีเด็กๆ เลย เป็นคนวัยทำงานเกือบหมด ส่วนตัวแล้วแม้ว่างานนี้เนื้อหาจะค่อนข้างหนัก และไม่ค่อยจะตลาดเท่าไหร่ ไม่แปลกที่คนทั่วไปจะไม่รู้จักกับ TED (ตามจำนวนคนแปล TED ก็ไม่มากนัก) แต่เป็นเรื่องที่ถ้าถูกนำไปคุยกันในวงกว้างแล้ว น่าจะมีประโยชน์กว่านี้ครับ

ส่วนตัวไปงานนี้แล้วชอบครับ ส่วนตัวก็ดูนิดหน่อย แปลนิดหน่อย แถมไปงานนี้ได้ของติดไม้ติดมือกลับมาอย่างนี่ด้วย …

นั่นก็คือภาพถ่ายพื้นโลกจากจุดสูงถึง 30.48 กิโลเมตร หรือหนึ่งแสนฟุต (ที่ไปหน้าด้านขอมาจากพี่เก่งนั่นเอง) สำหรับคนที่สนใจสามารถไปดูได้ที่ http://openspace.in.th/ กับติดตามระหว่างการส่งบอลลูนได้ที่ http://hutchill.com/node/120 กันเลย

งานนี้สนุกมาก งานหน้าก็คงไม่พลาดฮะ แต่น่าจะรับคนเยอะกว่านี้หน่อยนะ :’)

เล่นทวิตเตอร์มาได้ราว 2 ปี กับอีก 4 เดือนหน่อย และต่อจากนี้ไปก็จะเป็นเลขหกหลักแล้ว

คนที่เพิ่งเล่นช่วงนี้อาจยังไม่ซึมซับว่ากว่าจะมาถึงวันนี้ได้ แวงวงทวิตเตอร์ในเมืองไทยนั้นผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชน … ตั้งแต่การเริ่มต้นในสังคมที่มีแต่เนิร์ด กับกี๊กต่อคนทั่วไปในสัดส่วน 9:1 จนมาโด่งดังเป็นพลุแตกกันตอนหนึ่งหล่อหนึ่งเหลี่ยมปะทะคารมในวันเกิด ตามมาด้วยชื่อเรียกเฉพาะของทวิตเตอร์ในเมืองไทยอย่าง “ทวิสเตอร์” การถูกทวงหนี้กับแบบหฤโหดของ @s*g*** รวมถึงในพักหลังที่เป็นแหล่งกำเนิดดราม่าอย่างมีประสิทธิภาพ

แม้ว่าจะผ่านเหตุการณ์ต่างๆ มากมาย  แต่ถึงอย่างนั้นแล้ว ก็ยังคงเสพย์ติดนกฟ้า (ที่ตอนแรกไม่ฟ้า) อย่างสม่ำเสมอ (ถึงขนาดซื้อมือถือมาเพื่อทวีตถึงสามเครื่อง) เรียกได้ว่าแทบจะเป็นโลกอีกใบของข้าพเจ้าแล้วก็ว่าได้ มีเฮฮา มีโกรธ มีหยอกล้อ มีดราม่า มีนัดกินข้าว(บ่อยไปนะ) สุดท้ายนี้ก็ยังเชื่อว่าถึงจะต้องระหกระเหินเดินทางไปไหน ก็คงเล่นต่อไป จนกว่าจะมีอะไรมาแทนน่ะแหละ

…

พูดถึงเรื่องการเลิกอะไรซักอย่างแล้ว ก่อนหน้านี้ไม่คิดว่าจะเลิกเล่น Hi5 – MSN – ICQ – Pirth98 (รวมถึงบอร์ดต่างๆ) ฯลฯ มาก่อนเลย แต่พอถึงวันนึงแล้วคงจำไม่ได้แล้วล่ะว่าเคยคิดว่าจะไม่เลิกใช้ คงมีซักวันที่เลิกเล่นทวิตเตอร์ไป แล้วกลับมานึกขึ้นได้ว่าเคยเล่นอยู่แน่นอน แต่คงไม่กลับมาบอกแบบเซเล็บบางคนว่า “ผมไม่ได้ทวีตมาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ ไม่ตายครับ” แหงๆ

นี่ก็แค่บ่นๆ ให้มันครบแสนไปงั้นแหละ

นับดูจากผู้เล่นทั้งหมดในตลาดแท็บเล็ตแบ่งตามระบบปฏิบัติการก็จะมีอยู่ห้าเจ้าใหญ่ๆ คือ iOS (Apple), Android (Google),QNX(RIM), WebOS (HP) และ MeeGo (Intel) แต่ผู้เล่นที่พร้อมสำหรับตลาดในตอนนี้แล้วมีเพียงสามเจ้าแรกเท่านั้นเอง สำหรับโจทย์สำหรับการซื้อแท็บเล็ตเอามาใช้งานรับส่งเมลเป็นส่วนใหญ่เลยมีข้อแม้นิดหน่อยคือ ต้องพิมพ์งานสะดวก น้ำหนักพอพกพาได้อย่างไม่ลำบากนัก และต้องต่อ 3G ได้ (เพราะโทรศัพท์ที่ใช้อยู่คือแบล็กเบอร์รี่ที่ Tethering เน็ตให้ไม่ได้) และต้องไม่แพงมาก เลยตัดตัวเลือกได้เหลือประมาณนี้ …

1. Apple iPad 3G รุ่นแรก – แม้น้ำหนักตัวจะค่อนข้างมากไปหน่อย (ประมาณเจ็ดขีด) แต่ด้วยความที่เปิดตัวมาเป็นเวลากว่าหนึ่งปี ทำให้ iOS มีแอพฯ สำหรับแท็บเล็ตที่ค่อนข้างพร้อมกว่าแพล็ตฟอร์มอื่นๆ อายุการใช้งานที่ค่อนข้างนาน แต่พอหักข้อเสียที่ว่าการจัดการค่อนข้างยุ่งยากเพราะต้องต่อกับ iTunes เลยทำให้ฝืดๆ หน่อยตรงที่ต้องซิงค์กับแล็ปท็อป ราคาอยู่ในระดับหมื่นกลางๆ สำหรับมือหนึ่ง และหมื่นนิดๆ สำหรับมือสอง ก็ดูจะเป็นตัวเลือกที่น่าสนใจอยู่พอตัว
2. Samsung Galaxy Tab 7″ 3G – ถึงจะไม่ได้เป็นแท็บเล็ตเต็มตัวเหมือนกับรุ่นที่ออกมาใหม่ แต่ด้วยความที่เป็นอุปกรณ์ที่หน้าจอใหญ่กว่าสมาร์ทโฟนอยู่พอสมควรก็ช่วยให้งานเบาๆ อย่างการรับส่งเมลไม่มีปัญหานัก น้ำหนักกำลังพอดี อายุแบตอยู่ในระดับที่พอรับได้ ความเป็น Android รุ่นสำหรับสมาร์ทโฟนทำให้เรียนรู้การใช้งานไม่ลำบากนัก และมีแอพฯ ค่อนข้างครอบคลุมแล้ว ที่น่ากังวลคือเรื่องของการซัพพอร์ตในอนาคตที่ยังไม่รู้ว่าจะได้ไปต่อ 3.0 ที่เป็นระบบสำหรับแท็บเล็ตแท้ๆ หรือเปล่า แต่พอดูราคาค่าตัวที่อยู่ราวหมื่นต้นๆ ก็คุ้มค่าแล้ว
3. BlackBerry Playbook 7″ Wi-Fi -  ตัวนี้ค่อนข้างได้เครดิตเยอะกว่ารุ่นอื่นหน่อยตรงที่เป็นแบรนด์เดียวกับมือถือที่คนถามใช้อยู่ ด้วยอินเทอร์เฟซที่ค่อนข้างใช้งานง่าย ระบบจัดการที่คนใช้แบล็กเบอร์รี่มาก่อนคุ้นเคยดี แม้จะมีข้อเสียเรื่องต่อ 3G ไม่ได้ ซึ่งชดเชยด้วยการต่อกับมือถือแบล็กเบอร์รี่เพื่อใช้งานอินเทอร์เน็ต ก็พอทำเนาในส่วนนี้ลงไปได้บ้าง ส่วนตัวเครื่องทำมาได้กระทัดรัดดีไม่แพ้ตัวข้างบน น้ำหนักอยู่ในเกณฑ์ดี อายุการใช้งานน้อยไปหน่อยเมื่อเทียบกับแท็บเล็ตด้วยกัน (โดยเฉพาะว่าไม่ได้ต่อ 3G ด้วย) เรื่องแอพฯ ตอนนี้ยังไม่มีอะไรใหม่นัก คงต้องรอซักพัก ส่วนการรันแอพฯ แอนดรอยด์มีให้เห็นแล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าจะใช้งานได้แค่ไหน ราคาเปิดมาค่อนข้างสูง เพราะว่าไม่มีตัวแทนจำหน่ายอย่างเป็นทางการ ร้านหิ้วเลยฟันซะ
4. Samsung Galaxy Tab 8.9″ 3G – แท็บเล็ตแอนดรอยด์แท้ตัวบางของค่ายเกาหลีที่กำลังจะออกก็น่าสนใจเช่นกัน ด้วยขนาดที่เบากว่า iPad ในหน้าจอใกล้เคียงกัน แม้ตัวแอนดรอยด์สำหรับแท็บเล็ตจะเรียนรู้การใช้งานยากไปหน่อย และแอพฯ สำหรับแท็บเล็ตที่ยังมีไม่มากนัก แต่ด้วยราคาที่น่าจะประมาณหมื่นปลายๆ ก็นับว่าคุ้มค่าพอสมควร (จริงๆ แอบแพงไปนิดหน่อย)
5. Apple iPad 3G 2nd Generation – พูดถึงแท็บเล็ตไปซะเยอะแล้ว ไม่พูดถึงตัวแรงที่เพิ่งออกมาสดๆ ร้อนๆ ได้อย่างไร เทียบกับตัวแรกก็บางกว่า เบากว่า แรงกว่า สำหรับการทำงานแล้วไม่ค่อยมีผลเท่าไหร่ ราคาค่อนข้างแพงกว่าชาวบ้านเขาที่เกือบสองหมื่น น่าจะอยู่ในระดับเดียวกับ Galaxy Tab ที่กำลังจะออกมา

สำหรับใครที่อยากรู้ตัวเลือกไหนที่น่าสนใจที่สุดนี่ให้เรียงตามตัวเลขเลยนะฮะ ฮ่า อิงตามราคาต่อความคุ้มค่าเป็นส่วนใหญ่ เพราะจริงๆ แล้วแท็บเล็ตที่ออกมาแล้ว หรือกำลังจะออกมีอีกหลายรุ่นให้เลือก แต่ด้วยข้อจำกัดของการพกพา แท็บเล็ตขนาด 10.1″ เลยโดนตัดทิ้งเรียบ ส่วนตัวผมเองก็สนใจอยากจะได้มา”เล่น”ซักรุ่นเหมือนกัน แอบมอง HP TouchPad มานานแล้ว กว่าจะออกคงราวไตรมาสที่สาม แถมไม่รู้จะขายในไทยไหมอีก ไว้มันออกค่อยสนใจอีกทียังไม่สาย ส่วนแท็บเล็ต Meego นี่ได้ฤกษ์เปิดตัวเต็มทีแล้ว คาดว่าเร็วๆ นี้คงเริ่มมีให้ยลโฉมทีละนิดเป็นแน่ สำหรับคนที่ยังไม่รีบร้อนอยากได้มากนัก ผมว่ารอถึงปลายปีแล้วค่อยซื้อน่าจะมีตัวเลือกที่น่าสนใจออกมาอีกเยอะ (หรือไม่ก็การหั่นราคารุ่นเก่า) แต่เอาเข้าจริงๆ แล้วผมเองยังไม่เห็นความจำเป็นของแท็บเล็ตมากนัก สำหรับตอนนี้เล็งไว้ก่อนน่าจะดีกว่า

• หน้าจอขนาดเริ่มต้นที่ 3.2″ : เริ่มที่สำคัญที่สุดเลยนั่นคือหน้าจอ … จากการใช้งานตั้งแต่ขนาด 2.8″ ไล่ไปจนถึง 5″ พบว่าหน้าจอที่ขนาดกำลังพอดีมือคือช่วงประมาณ 3.5″-3.7″ แต่ ณ ปัจจุบันโทรศัพท์ที่มีหน้าจอขนาดเท่านั้นก็ยังไม่ได้ถูกเท่าไหร่ ดังนั้นถ้าเลือกได้หน้าจอก็อย่าต่ำไปกว่า 3.2″ เลย แค่นี้ก็จิ้มคีย์บอร์ดลำบากพอแล้ว แถมถ้าจอเล็กกว่านี้จะไปพบปะกับสเกลหน้าจอประหลาดที่มีปัญหากับแอพฯ อีกด้วย
• ความละเอียด HVGA (320×480) : เรื่องสเกลของหน้าจอนี่แหละ สำคัญไม่แพ้กับหน้าจอ เนื่องจากในตลาดแอนดรอยด์มีขนาดหน้าจอมากมายก่ายกองมากไล่ตั้งแต่เล็กไปใหญ่ก็เป็น QVGA, HVGA, WVGA, FWVGA, แล้วยังมีไซส์ใหม่คือ qHD อีกตะหาก แต่เวลาเลือกโทรศัพท์กรุณาเลือกเจาะจงไปที่ HVGA, WVGA เพราะจะไม่ค่อยมีปัญหากับแอพฯ มากนัก ส่วนในอนาคตใกล้ๆ นี้ แอพฯ ที่รองรับ qHD คงเพิ่มขึ้นตามอุปกรณ์ที่กำลังทยอยออกเป็นเงาตามไป
• CPU 600MHz w/ GPU : จริงๆ ไม่ได้ตั้งใจเจาะจงความเร็ว CPU เท่าไหร่หรอก แค่ความเร็วที่เอามาบอกเนี่ยมันเป็นตัวล่างสุด เท่าที่จะมีการ์ดจอ (GPU) แบบใช้งานได้จริงแล้ว อย่างน้อยๆ ก็เล่น Angry Birds ได้สบายๆ แต่ถ้าอยากใช้งาน Adobe Flash คงต้องอัปเกรดกันหน่อยเพราะว่าขานั้นเค้าเริ่มต้นขั้นต่ำที่ 1GHz แบบ ARMv7 ด้วยนะ (แต่ก็ยกเว้น Moto Milestone ไว้ตัวนึง)
• RAM 256MB : แรมในเครื่องยิ่งเยอะก็ยิ่งทำให้ใช้งานได้ลื่น แถมเปิดหลายโปรแกรมได้สบายๆ อีก แต่ทั้งนี้ระบบของแอนดรอยด์เองพอเปิดเครื่องมาก็กินแรมไปอย่างน้อย 100MB+ แล้วแต่รุ่นไป ทีนี้แอพฯทั่วไปก็ใช้แรมตั้งแต่ 4MB-20MB+ แถมยังมีหลายตัวที่รันเป็น Service อีกตะหาก เท่าที่ลองใช้งานมาหลายรุ่นพบว่าต่ำกว่า 256MB นี่ไม่ไหวแล้วจริงๆ (จริงๆ อยากจะให้เป็น 384 ด้วยซ้ำ)
• ROM 512MB : นับวันแอพฯ บนแอนดรอยด์ก็ใหญ่เอา ใหญ่เอา แถมแค่ไฟล์ระบบก็กินเนื้อไปที่ 100-200MB แล้ว ครั้นลงแอพฯ แป๊ปเดียวแล้วเต็มคงไม่ดีนัก ดังนั้นมีไว้ซัก 512MB กำลังดีเอย (ต่อไปคงเริ่มต้นที่ 2GB)
• Battery 1,200 mAh : สำหรับผู้ที่ไม่เคยใช้แอนดรอยด์มาก่อนคงไม่รู้ว่าอัตราการใช้พลังงานของแอนดรอยด์เป็นเช่นไร เราขอบอก ณ ที่นี้เลยว่ามัน … สูบแบตฯมาก! ยิ่งจอใหญ่ยิ่งกินแบตฯ ล้างผลาญ โดยเฉพาะ SuperAMOLED ที่เคลมว่ากินไฟน้อย ก็กินไฟไม่บันยะบันยังเหมือนกันนั่นแหละ ดังนั้นเลือกเยอะๆ ไว้ก่อน เพื่อให้โทรศัพท์ของคุณมีชีวิตรอดครบวัน
• and Other thing : คือเซนเซอร์ทั้งหลายแหล่ที่จำเป็น ซึ่งเซนเซอร์ไฮโซอย่าง Ambient Light Sensor หรือ Proximity Sensor หรือไฮโซขั้นสุดอย่าง Three-Axis Gyro เราคงไม่จำเป็นเท่าไหร่นัก แต่ที่จำเป็นคือ Accelerometer  ตะหาก ส่วนที่เหลือก็ตามสภาพอย่าง GPS, WiFi ซึ่งน่าจะมีมาให้ทุกเครื่องอยู่แล้ว

เท่าที่เช็คดู โทรศัพท์รุ่นที่มีสเปกพื้นฐานประมาณนี้ก็อยู่ในกลุ่มราคาต่ำกว่าหมื่นพอสมควร อันนี้ต้องขอบคุณประเทศจีนจริงๆ ที่ช่วยดึงราคาสมาร์ทโฟนลงมาได้ขนาดนี้ … ส่วนใครจะถามอะไรเพิ่มเติมก็ทิ้งคำถามไว้ได้นะฮะ ถ้าตอบได้จะกลับมาตอบ ฮ่า :3

ทีนี้เรื่องมันเริ่มยุ่งยากตอนที่ Firefox 4 ที่เพิ่งปล่อยตัวจริงให้ดาวน์โหลดกลับปิดฟีเจอร์นี้ไปซะดื้อๆ เวลาที่พิมพ์คีย์เวิร์ดลงไปบน Address Bar ก็จะนำไปสู่หน้าผลการค้นหาของกูเกิลเสมอๆ เรียกได้ว่าถอยหลังลงคลองเลยทีเดียว แต่โชคดีที่ฟีเจอร์นี้ไม่ได้หายไป เพียงแค่ถูกซ่อนไว้เท่านั้น มีวิธีการนำกลับมาดังนี้

1. เข้าไปที่หน้าตั้งค่าขั้นสูงด้วยการพิมพ์ about:config ที่ Address Bar และกดยืนยันเข้าไปสู่หน้าตั้งค่า
2. พิมพ์ keyword.URL ที่ Filter เพื่อค้นหาการตั้งค่าการค้นหาคีย์เวิร์ดที่ Address Bar
3. ดับเบิลคลิกที่การตั้งค่า จะมีช่องให้ใส่ให้เลือกระหว่าง http://www.google.com/search?ie=UTF-8&oe=UTF-8&sourceid=navclient&gfns=1&q= สำหรับการตั้งค่าให้ค้นหาคีย์เวิร์ดแบบ Browse by name หรือใส่ http://www.google.com/search?btnI=I%27m+Feeling+Lucky&ie=UTF-8&oe=UTF-8&q= สำหรับการตั้งค่าให้ค้นหาคีย์เวิร์ดจาก I’m Feeling Lucky

เท่าที่ลองหาดู พบว่ามีคนประสบปัญหานี้หลายคนจนไปเจอกับส่วนเสริม LuckyBar นี้เข้า ซึ่งจะทำให้ฟีเจอร์ Awesome Bar ใน Firefox 4 กลับไปทำงานเหมือน Firefox 3.x ทุกประการ แต่วิธีการด้านบนน่าจะเหมาะสำหรับคนที่ไม่อยากลงส่วนเสริมเพิ่มแล้ว ซึ่งวิธีการตั้งค่าก็ไม่ยากเท่าไหร่

ตอนนี้ที่สงสัยคือว่า … ทำไม Mozilla ถึงได้ปรับฟีเจอร์ดีๆ แบบนี้ให้มันแย่ลงล่ะ ?

ภาพหายนะ (ในตอนนั้น)

ภาพที่ได้มามันกลายเป็นแบบนี้ไปซะหมดเลย (เพิ่งมาเห็นตอนที่เก็บภาพไปแล้วราวๆ 60 รูปได้ อนาถตัวเองมาก)

หลังจากพยายามลองกับแอพฯ อื่นก็ไม่พ้นเป็นแบบนี้เสียหมด สุดท้ายก็ต้องกลับมาใช้การเก็บภาพในเครื่องแบบพื้นฐานที่สุดของแอนดรอยด์ (แต่ไม่พื้นฐานสำหรับผู้ใช้เท่าไหร่)

ไฟล์ที่จำเป็นในการใช้งาน

1. Android SDK
2. Java SE SDK (JDK)
3. LG USB Driver (สำหรับเครื่อง LG เท่านั้น)

ขั้นตอนการติดตั้ง

1. เริ่มต้นด้วยการติดตั้ง JDK ให้เรียบร้อยเสียก่อน
2. ติดตั้ง Android SDK ตามลงไป (สังเกตว่าตัวติดตั้งของแอนดรอยด์จะมีสองแบบคือแบบที่ zip ไฟล์มา และแบบที่เป็น installer ต่างกันตรงที่ว่าแบบหลังจะเช็คระบบของเครื่องว่ามีสิ่งที่ต้องการครบถ้วนแล้วรึยัง บางครั้งมันก็มีบั๊ก เช่นในกรณีผมคือลง JDK ไปแล้ว แต่ตัวติดตั้งมองไม่เห็น สุดท้ายต้องโหลดแบบ zip มาอยู่ดี)
3. เข้าไปที่โฟลเดอร์ของ Android SDK แล้วคลิกที่ SDK Manager.exe เพื่อติดตั้งระบบของ SDK
4. ลง LG USB Driver เนื่องจาก Driver USB ของ LG ไม่สามารถใช้ร่วมกับ Driver ที่มาพร้อมกับ SDK ได้
5. ทำให้โทรศัพท์สามารถใช้งาน Debug Mode ได้ด้วยการเข้าไปที่ Menu > Settings > Applications > Development > USB debugging
6. จัดการต่อสาย USB จะมีการลง Driver ซักพัก พอเสร็จแล้วที่ Notification bar ของโทรศัพท์จะมีสัญลักษณ์ขึ้นเป็นรูปแมลงเต่าทอง นั่นหมายความว่าโทรศัพท์เข้าสู่ Debug Mode แล้ว

ถึงเวลา Capture Screenshot

เมื่อเตรียมการเรียบร้อยก็ถึงเวลาเก็บภาพในเครื่องกันเสียที ก่อนอื่นให้ต่อสาย USB ระหว่างคอมพ์ฯ กับโทรศัพท์ให้เรียบร้อย และให้เข้าไปที่โฟลเดอร์ของ Android SDK > tools > ddms.bat ก็จะเปิดตัวโปรแกรม Dalvik Debug Monitor Server ที่จะช่วยให้เราสามารถเก็บภาพภายในเครื่องได้ด้วยการกดไปที่เมนู Device > Screen Capture หรือด้วยคีย์ลัด Ctrl+S ก็จะสำเร็จได้ภาพมาตามที่ตั้งใจไว้ดังนี้  …

จริงแล้วเรื่องระบบการ Capture Screenshot นี่มีคนบ่นไว้ตั้งแต่รุ่นแรกๆ แล้วแต่นับจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีวิธีการเก็บภาพที่สะดวกจากทางกูเกิลเลย ง่ายที่สุดคือการใช้แอพฯช่วย (แต่ก็ต้องรูทเครื่อง) ซึ่งในบางกรณีก็ใช้ไม่ได้ เหมือนคราวนี้ ส่วนการใช้งานผ่าน adb service แบบที่เขียนถึงในครั้งนี้ก็วุ่นวาย และกินเวลาในการเตรียมระบบพอสมควร ก็ได้แต่หวังว่าซักวันกูเกิลจะพัฒนาระบบตรงนี้ให้ใช้ง่ายเสียที (อันนี้แพ้ iOS เห็นๆ)

ปิดท้ายด้วยเจ้า LG Optimus 2X

ภาพเดียวละกันครับ